Масты

А нітку ў іголку - без акуляраў!

Адзіны  раз стогадовы  Іван  ляжаў  у  лякарні  ў  1940  годзе…

 

Людзі кажуць, што старасць - гэта калі ведаеш усе адказы на пытанні, але ніхто цябе не пытае. Стогадовы жыхар вёскі Левыя Масты, што ў Гарадзенскай вобласці, на лёс не скардзіцца. Задаваць пытанні дзядулю Івану ёсць каму: шэсць унукаў, дзевяць праўнукаў, двое прапраўнукаў з задавальненнем размаўляюць з ім.  Івана  Іосіфавіча паважаюць і шануюць не толькі родныя. Усё, з кім прыйшлося жыць па  суседстве і працаваць у былым калгасе "Нёман"…

 

- Да ежы дзядуля ставіцца выбарча, - распавядае нявестка. - Каўбасу і мяса з крамы ў рот не бярэ, любіць рыбу, усё агародніннае і малочнае, можа свежае яйка выпіць. Таблеткі не ўжывае, збірае травы розныя, рыхтуе адвары. Хварэе мала. У лякарні толькі раз ляжаў, у 1940 годзе. Распавядае, што тады з усіх хворых ён адзін жыць застаўся: маці вымаліла яго выздараўленне …

 

Вяскоўцы ўспамінаюць, што Іван Якімчык ніколі  ні з кім не сварыўся, заўсёды быў добразычлівым і спагадным.

 

"У гэтым таксама сакрэт даўгалецця",  - лічыць Аляксандр  Аполонік, начальнік упраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Мастоўскага райвыканкама, з якім мы прыехалі ў госці да мясцовага доўгажыхара.

 

- Нас, дзяцей, бацька трымаў у строгай дысцыпліне, выхоўваў асабістым прыкладам,  - заўважае сын Іван Іванавіч. - Тата ў хаце і цяпер гаспадар, без абмеркавання з ім мы нічога важнага не робім.

 

У Левых Мастах шматлікія хаты пабудаваныя рукамі Івана Якімчыка. Яго ведаюць у акрузе як добрага столяра, цясляра, печніка, заўсёды гатовага прыйсці на дапамогу. Пасля вайны, калі ў вёсцы шматлікія сем'і засталіся без прытулку і без карміцеляў, Іван Іосіфавіч імкнуўся падставіць плячо кожнаму: касіў, араў, рамантаваў хаты, падкормліваў суседскіх дзетак мёдам са свайго пчальніка.  "Тады я бываю шчаслівы, калі нешта раблю новае і ў мяне добра атрымліваецца", - кажа ён сёння.

 

А справы па гаспадарцы ў яго ўвесь час  знаходзяцца. Іван Іосіфавіч добра бачыць (калі прышывае адарваны гузік, то нітку ў іголку ўсоўвае без акуляраў), добра памятае ўсе падзеі двух войнаў, якія прыйшлося перажыць. У яго непадробная цікавасць да падзей, якія адбываюцца ў свеце і рэспубліцы. Прагледзеўшы навіны па тэлевізары, ён абмяркоўвае іх з сынам.

 

…На высокім беразе Нёмана жылі  дзяды і прадзяды Івана Якімчыка, жылі ў гармоніі з навакольнай прыродай, а рака карміла, паіла, давала сілу.  У савецкі час брыгадзір рыбалоўчай брыгады  Іван Якімчык сам майстраваў лодкі, плыты, плёў сеткі, ведаў месцы пасялення рыбы.

 

Талака дзякуючы яго гаспадарскаму падыходу кожны сезон здавала дзяржаве тоны свежай рыбы. Вяскоўцы ўспамінаюць, што па яго задуме і пры  яго удзеле ў ракі, дзе б'юць крыніцы, былі граматна выкапаныя сажалкі, у якіх і сёння разводзіць малявак сельгаспрадпрыемства "Нёман".

 

Чалавек самабытны, з моцным характарам і непадробнай цікавасцю да жыцця, прызнаўся нам, што жадае пажыць яшчэ хоць бы пару гадоў.

 

 - Цікава паглядзець, што далей будзе, бо так хутка жыццё змяняецца…

 

У Гарадзенскай вобласці на 1 студзеня 2008 гады 177 чалавек перасягнулі 100-летняя мяжа.  У Мастоўскім раёне такіх ужо дзесяць, а 122 жыхара набліжаюцца  да стагоддзя.

 

Кацярына ШРУБЕЙКА, "Рэспубліка"